Mutlaka herkesin en az bir kez okuması gerektiği bir kitap bu. İç dünya karmaşasını, umutsuzluğu ve yalnızlığı aslında kalabalık içindeki yalnızlığı yani kendinizi bulabileceğiniz bir kitap bu.
İç konuşmalar, toplum içindeki küçük yerler, diyaloglar... Altını çizmek isteyeceğiniz sayfalar dolusu cümleler... Hepsi bu kitapta mevcut.
En az bir kez dedim çünkü bu kitap kendini ikinci ve üçüncü okumalarda çok daha fazla açıyor. Çok daha fazla alıyor okuyucu içine.
Kitap içinden beni en etkileyen cümlelerden bir kaçını sizinle paylaşmak da istiyorum.
"..kafam cam kırıklarıyla dolu doktor. Bu nedenle beynimin her hareketinde düşüncelerim acıyor, anlıyor musun?"
"Ben ölmek istemiyorum albayım. Yaşamak ve herkesin burnundan getirmek istiyorum."
"-Gerçek; başkalarının bize uygulamaya çalıştığı tatsız bir ölçüttür.
-Birimi var mı Hikmet amca?
-Birimi insandır."
"Yazalım albayım, işte kalem işte ıstırap albayım."
"Ben neyi sevmiyorsam albayım, bu adamda hepsi vardı. Adam beni yanına çağırdı; hemen unuttum onu sevmediğimi. Ben ilgi görünce, hemen unuturum her şeyi albayım, biliyorsunuz."
"...fakat Allah kahretsin insan anlatmak istiyor, öyle budalaca bir özleme kapılıyor, bir yandan da hiç konuşmak istemiyor, tıpkı oyunlardaki gibi çelişik duyguların altında eziliyor. Fakat benim de sevmeye hakkım yok mu albayım? Yok! Peki albayım, ben de susarım o zaman, gecekondumda oturur anlaşılmayı beklerim. Fakat albayım adresimi bilmeden beni nasıl bulup anlayacaklar? Sorarım size nasıl, kim bilecek benim insanlardan kaçtığımı? Ben ölmek istiyorum sayın albayım, ölmek. Bir yandan da göz ucuyla ölümümün nasıl karşılanacağını seyretmek istiyorum. Tehlikeli oyunlar oynamak istiyor insan, bir yandan da kılına zarar gelsin istemiyor. Küçük oyunlar istemiyorum albayım. Kelimeler, kelimeler albayım, bazı anlamlara gelmiyor."
Oğuz Atay
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder